Orzeczenia i interpretacje - orzeczenia NSA i WSA > Postępowanie podatkowe > NSA

W prezentowanej uchwale, podjętej w składzie siedmiu sędziów, NSA uznał, że postanowienie wydane przez przewodniczącego jednostki samorządu terytorialnego w sprawie udzielenia ulgi podatkowej na podstawie art. 18 ust. 3 u.d.j.s.t.¹ nie jest zaskarżalne do sądu administracyjnego. Sąd ten jednak jest zobowiązany do oceny jego legalności w ramach rozpatrywania skargi na decyzję organu podatkowego podjętą w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania ulgi.

W prezentowanym wyroku NSA przypomniał, że instytucja przedawnienia odnosi się także do kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

W prezentowanym wyroku NSA przypomniał, co należy rozumieć pod pojęciem „rażącego naruszenia prawa” oraz jaki wypływ na jego wystąpienie ma rozbieżność orzecznictwa sądowego dotycząca konkretnego zagadnienia.

W prezentowanym wyroku NSA odniósł się do kwestii terminu, w którym członek zarządu powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, aby móc uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki. Zdaniem Sądu termin ten należy ustalać z uwzględnieniem odpowiednich przepisów prawa upadłościowego.

Prezentowana uchwała Izby Finansowej NSA ostatecznie rozstrzyga toczący się od kilku lat spór dotyczący znaczenia pojęcia „niewydanie interpretacji” użytego w art. 14o Ordynacji podatkowej w kontekście określenia momentu, od którego stanowisko wyrażone przez podatnika we wniosku o interpretację należy uznawać za prawidłowe i zapewniające mu ochronę. Sąd uznał, iż pojęcie „niewydanie interpretacji” nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku przez organ, w konsekwencji czego interpretację należy uznać za wydaną w przewidzianym w art. 14d Ordynacji podatkowej terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku wówczas, gdy została ona w tym terminie sporządzona oraz podpisana.

Trzyletni termin, o którym mowa w art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) dotyczy rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji o ustaleniu opłaty adiacenckiej.

Nie wypełnia dyspozycji art. 29 P.p.s.a. złożenie odpisu KRS, wykazującego umocowanie organu do działania w imieniu spółki, w innej sprawie tego podmiotu, zaś w pozostałych sprawach jedynie poinformowanie Sądu, że takowy odpis znajduje się w jego posiadaniu. W unormowaniu tym jest mowa o wykazaniu umocowania "w postępowaniu", przez co należy rozumieć postępowanie dotyczące konkretnej skargi (nią zainicjowane), a więc konieczne jest wykazanie tegoż umocowania w każdym indywidualnym procesie (poprzez złożenie stosownego dokumentu).