Czy opłata za transfer zawodnika sportowego podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem u źródła?

2
Każda płatność tego rodzaju powinna być dokładnie analizowana w celu uniknięcia negatywnych konsekwencji związanych z niepobraniem podatku bądź niepotrzebnej nadpłaty.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatek od uzyskanych na terytorium Polski przychodów z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze wynosi 20%. Przepis ten powinno się stosować z uwzględnieniem postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę.

Wątpliwości w zakresie zastosowania powyższego przepisu odnoszą się głównie do jego otwartego zakresu, tj. czy przepis ten powinien być stosowany do szeroko rozumianych usług o charakterze niematerialnym, czy też jedynie do usług o charakterze podobnym do usług wyraźnie wskazanych w tym przepisie. Minister Finansów prezentuje pierwsze z przedstawionych stanowisk i najczęściej stara się zakwalifikować jak najwięcej usług o niematerialnym charakterze jako podlegających pod wspomniany przepis.

Jeden z podatników zwrócił się więc do Ministra Finansów o wydanie interpretacji przepisów podatkowych w zakresie zastosowania tego przepisu w stosunku do płatności za transfer zawodnika, dokonywanych do zagranicznych klubów, a po uzyskaniu negatywnej odpowiedzi złożył skargę do WSA. WSA w Warszawie uznał w wyroku z 31 stycznia 2012 r. (sygn. III SA/Wa 1285/11), że płatności dokonywane przez polski klub sportowy za granicę za transfer zawodnika, nie podlegają obowiązkowi pobrania podatku u źródła w Polsce. Sąd uznał bowiem, że opłata za transfer zawodnika nie mieści się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a organ podatkowy, dokonując interpretacji próbował dopasować stan prawny do stanu faktycznego.

Taka klasyfikacja charakteru płatności za transfer zawodnika zwalnia z pobierania podatku u źródła w Polsce – nie można bowiem zastosować ww. przepisu. Co więcej, zwolnienie z obowiązku pobrania podatku u źródła dotyczy zarówno płatności dokonywanych do państw, z którymi Polska ma podpisaną umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, jak i pozostałych państw, z którymi nie zawarte zostały takie umowy.

Stanowisko przedstawione przez WSA może być istotne dla klubów sportowych zarówno w przypadku transakcji, które miały miejsce w przeszłości, jak i tych, które dopiero zostaną przeprowadzone.
Dla transakcji, które miały już miejsce i podatek u źródła z ich tytułu został zapłacony, wyrok daje argument do wystąpienia o odzyskanie takiego podatku. Dla transakcji, które dopiero będą miały miejsce, odpowiednie zaplanowanie, zabezpieczenie i przeprowadzenie w oparciu o argumentację wskazaną w wyroku daje istotne narzędzie negocjacyjne i optymalizacyjne związane z transferem zawodników z zagranicznych klubów.

Również dla podmiotów spoza branży sportowej, dokonujących płatności za granice za usługi o charakterze niematerialnym, co do których istnieją wątpliwości, czy powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła, argumentacja przedstawiona w wyroku stanowić może istotny element w procesie weryfikacji poprawności dokonywanych rozliczeń podatkowych. Należy tu w szczególności zwrócić uwagę na to, że w swojej argumentacji organ podatkowy pierwszej instancji – przyjmując pro fiskalne podejście – starał się dopasować stan prawny przepisu o dość szerokiej treści do stanu faktycznego. Istotnym jest zatem, aby planowane transakcje właściwie przygotować pod kątem zapisów umownych, w sposób jednoznaczny potwierdzających charakter danej transakcji, gdyż może to stanowić ważny element argumentacji w przypadku ewentualnego sporu z organami podatkowymi.

PODZIEL SIĘ